HOME SWEET HOME

Nigdzie człowiek nie czuje się tak dobrze, jak we własnym domu. Dzisiaj doświadczyłamtego na skórze, więc zadałam sobie te, tak ostatnio popularne i tak często przejawiające się u mnie, pytanie: dlaczego?

Odpowiedź jest brutalnie, wręcz, prosta: mam w domu wszystko. Rodzinę, którą kocham nad życie. Kawałek przestrzeni dla siebie, gdzie panuje cisza i spokój, taki mój wymarzony punkt, do którego uciekam, kiedy chcę być sama, idealna, wyśniona wręcz przestrzeń do nauki, do której byłam zawsze zachęcana i motywowana, pole do odpoczynku i ćwiczeń fizycznych, które dają wytchnienie. Nawet, jak się okazało po ponad dwudziestu latach życia, do rozwoju pisarskiego.

W lodówce, w kuchni, jest wszystko, co jem najchętniej na co dzień. W półkach poukrywane są smakołyki, które lubię najbardziej i są tam, by zaspokoić moje zachcianki. Za oknem mogę oglądać, przy sprzyjających warunkach, wędrówkę Słońca po niebie, zwieńczane pięknym zachodem. Wieczorem mam możliwość zaspokajać kaprys zakopania się pod kołdrą i wtulenia głowy w poduszki, by finalnie móc odpłynąć myślami, dokąd pragnę. Unosząc się na spokojnych falach marzeń i pragnień.

Łatwo zapomnieć, tkwiąc w takiej mydlanej bańce, o tym, jakie ma się cholerne szczęście. Przelatuje mi przez głowę, bez żadnego echa to, że moje (nasze życie), od małego, to jedna, wielka, cudowna bajka, a większość „problemów” wynika z niedostatecznej pokory i przesadnego egocentryzmu.

Dlatego tak ważne jest w życiu ubóstwo. Nie materialne, a duchowe. Brzmi jak sztampa wyjęta z kazań. Jednak to właśnie to jest potrzebne, na już, na teraz, mi i mojemu pokoleniu, które urodziło się w czasach kapitalizmu, w czas, gdy na półkach zawsze jest jedzenie, które niekupione jest wyrzucane na śmietnik. To właśnie to jest konieczne w wychowywaniu dzieci, które nie znają świata bez telefonu komórkowego, które już od pierwszych lat życia sprawniej działają w świecie wirtualnym, niż realnym. To dokładnie to jest niezbędne podczas dojrzewania ludzi, takich ja, żyjący od zawsze w bajce, a przez co ślepych na to, że są największymi szczęściarzami pod słońcem.

Mieszkając w wielkim mieście, w którym, odkąd pamiętam, znaczącymi wartościami są świetne wykształcenie i dobrze płatna praca, muszę nieustannie sama siebie zawracać, by nie zacząć gonić w powszechnym wyścigu o to, kto będzie mieć więcej. W tej gonitwie zdecydowanie nie chcę brać udziału. Jeśli przestanę siebie hamować, to, stawiając sobie coraz to wyższe cele, budząc coraz to wznioślejsze ambicje, polepszając coraz bardziej swoją wizytówkę i naukowy background, zapomnę o tych, którzy nie mają nawet grama takiego luksusu jak ja.

Wtedy za standard przyjmę to co posiadam, a z pamięci wymarzę wszystkie obrazy, jako możliwe warunki życia, które odbiegają od mojego. Żyjąc w takim iluzorycznym świecie, sama będę tylko coraz bardziej rozdmuchiwać ego, coraz więcej chcieć, a będąc samej po prostu coraz gorszą, chamską i niezdolną do funkcjonowania w społeczeństwie. Zaprzeczę wszystkiemu, co chcę wyznawać, a co tak trudno mi przyjąć, zrozumieć, bo nie jestem dostatecznie uboga.

Wymyślne i teoretyczne studia, snucie godzinami refleksji, poświęcanie czasu na pisanie, z którego nic wielkiego nie ma. To wszystko zdecydowanie jest przywilejem tych, którzy mają wszystkie najważniejsze potrzeby zaspokojone. Doszukiwanie się jakichś niedoskonałości, które są jedynie pyłkiem na płaszczu chroniącym przed wszystkim tym, co może nas w życiu przytłoczyć, wystawić na próbę lub wpędzić w kozi róg.

Zero przysposobienia do prawdziwe życia, nieumiejętność ciężkiej pracy, odkładanie swoich pragnień na rzecz ważnych i kluczowych, nie tylko dla mnie, ale też dla tych, na których uwagę zwrócić powinnam.

Jeśli mogę być szczera, jest mi wstyd. Wiele z tego, co uznawałam za problem, było po prostu efektem posiadania zbyt wiele. Bogactwo wszystkiego, co sobie zachciałam, odbiło się na tym, że w centrum mojego świata byłam tylko ja sama. Poszłam w zacofaną teorię geocentryczną, która, niesłusznie, skupiała uwagę wyłącznie na mnie, na kluczowym, najważniejszym punkcie wszystkiego. W niej, to inne gwiazdy, planety, ludzie świecili dla mnie, byli dla mnie i krążyli wokół mnie. A ja? Ja patrzyłam na siebie w krzywym lustrze egoizmu.

Teraz chciałabym dojrzeć. Z wyrytym na sercu nowym odkryciem, że we wszechświecie są setki miliardów galaktyk, czasem oddalonych o kosmiczne setki milionów lat świetlnych. Wszystkie istniejące tak samo realnie jak moja. Wszystkie równoprawne z moim własnym światem. Wszystkie identycznie jasne, pełne życia i wartościowe. Ta moja życiodajna planeta i galaktyka, do której należę, jest wyłącznie częścią całego, ogromnego, przechodzące ludzkie pojęcie, kosmosu istnień ludzkich. Pora porzucić absolutyzm czasu, który ma początek w dniu mojego urodzenia i jest sztywno związany z układem historii mojego życia. Pora zakończyć te próby despotycznego dyrygowania ciałami niebieskimi, budującymi mój świat, poprzez: ja chcę, ja pragnę i ja żądam. Koniec z kreowaniem siebie, jako kogoś całkowicie wyjątkowego i ultraważnego.

Oby nabliższe dni były czasem ubóstwa. Niech nastanie małość. Niech zdam sobie sprawę z mojej głupoty. Niech wycofam się do cienia i zastanowię się nad tym, na jakim szczeblu siebie stawiam. Czy nie pcham się, całkowicie niesłusznie i niezasłużenie, w jakieś miejsca przeznaczone wyłącznie dla dostojników?

Co mi da to sztuczne dmuchanie, nic nie znaczącego, mojego ego czy powiedzenie o sobie mądry, pewny swoich racji, zdolny pouczać i nauczać, kiedy prawda jest taka, że nie wiem nic i też nie znaczę prawie nic?

Przepraszam Was, wszystkich, którzy ucierpieli przez mój egoizm.

SZEPT SUMIENIA

Słowa, które teraz padną, będą po części powtórzone. Uważam jednak, że powinny wybrzmieć jeszcze raz. Tym razem dosadniej oraz pewniej. Zostać uwiecznione, wykute na tej małej ścianie moich tekstów. Umożliwi to rozpalenie ich ponownie, w moim sercu. Niech kolejny raz naznaczą jakiś ślad w tym niekończącym się ciągu. Wyborów. Decyzji. Poematów prawdy o mnie. Niech pokażą swoją twarz. Szczerą. Skrytą. Szpetną. Piękną.

Przywołam słowa opowiadające o historii walki. Bitwy o to, by sumienie pozostało na zawsze czyste. Wolne od wyrzutów. Niezwiązane oczekiwaniami. Nietłumione przez presję. Wrażliwe na prawdę. Tak, by jego szept nie był nigdy zignorowany w tym huku codzienności.

Jako społeczeństwo postępowe, idące z „duchem czasu”, śledzące globalne trendy obserwujemy wyraźne zmiany w pokoleniu „młodych”. Dzięki powszechnemu wyższemu wykształceniu (które nawiasem mówiąc obecnie jest musem i standardem), diabelnie szerokim persketywom i mnogim możliwościom rozwoju, niesamowicie bogatej gamie opcji, mamy odwagę zabierać głos w wielu ważnych sprawach. Obeznani, biegli we władaniu mową, dbający o retorykę, gotowi do dyskusji, powoli wychodzimy, z dość solidnie utwierdzonymi w nas przekonaniami, do ludzi i świata. Wkraczamy w społeczeństwo jako aktywni partycypanci w codzienności, a nie jako jedynie bierni obserwatorzy. Jest w nas siła, by działać, zmieniać, mówić nie. Różnorodność poglądów, spojrzeń jest tak bogata i tak niepojęta, że każda wymiana zdań z drugim człowiekiem zmienia, choćby odrobinę, nasze postrzeganie siebie i swojego życia.

Z jednej strony, jeśli nie jesteśmy otwarci na zdanie i opinię innych, to pozbawimy się szansy dostrzeżenia pełni złożoności zagadnienia. Bardzo często to właśnie nasze błędne wnioski, źle postawione tezy i pomyłki w analizie problemu uczą najwięcej i owierają oczy najskuteczniej. Rozmawiając, poznawając i słuchając, wzbogacamy siebie oraz, jednocześnie, obdarowujemy innych.

Z drugiej strony, wielokrotnie, szczególnie w sprawach nad wyraz delikatnych i subtelnych, zupełnie dwa skrajne stanowiska nie znajdują żadnej płaszczyzny porozumienia. Może być tak, że nie jest możliwe uniknięcie wyraźnie zarysowanej niezgody pomiędzy oponentami. Zdarza się, że taka bezkompromisowość jest konieczna, by jakaś osoba nie zahwiała tym, co położyła w fundamentach swojej osoby. Konsekwencja i stanowczość utwierdza nas w ścieżce, którą obraliśmy, jako naszą drogę życiową. Mówienie: „nie, nie zgadzam się” często ratuje nas przed tym, byśmy nie zgubili siebie i nie stracili swoich wartości. Byśmy nigdy nie zapomnieli o tym, co jest dla nas tak ważne.

Co czyni ciebie, tobą.

Wraz w tym, jak dojrzewam, utwierdzam się w tym, że w życiu najważniejsze jest, dla mnie, kierowanie się własnym sumieniem. Nie społeczeństwa, nie ogółu i nie powszechnie przyjętym, zmieniającym się, nieustannie, kodeksem moralnym. Ale własnym, niezmiennym. Postępowanie zgodnie z tym, co dyktuje mi serce jest dla mnie najwyższą wartością. Podstawą jego działania jest bezkompromisowana niezgoda na nienawiść i kłamstwo. Widzę jak brak miłości pozbawia życia ludzi, i mnie. Dostrzegam, że otwarcie się na dobro, życzliwość, pomaganie innym i wiarę, w tę właśnie, oklepaną, miłość, odpala każdego. Człowiek staje się niczym dynamit. Wybucha często i niespodziewanie, wyrzucając z siebie tony energii, uśmiechu i szczęścia.

Niestety często szczęście jest mylnie utożsamiane ze stanem euforii. Ślepej, pełnej pasji i ulotnej. W radość wpisany jest też smutek, niepowodzenia i zawody. Nieodłączną jej częścią są momenty, gdy trzeba wybaczać i samemu prosić innych o wybaczenie. Nie może zabraknąć też w niej świadomości ulotności i przemijania, braku stałości w powodzeniu, ale także w niedostatku. Ona zmusza nas też do dostrzegania tego, że pomimo, że tyle osób potrzebuje naszej pomocy, życzliwości i siły, chęci życia. Uczy nas również, że w chwilach, gdy nie dajemy sobie rady, musimy umieć poprosić o wsparcie i potrafić przyjmować wyciągniętą dłoń. Szczęście zaprasza nas do tego, by dawać, ale też brać. Pomnażać przez dzielenie.

Dokładnie tak irracjonalnie, jak to czasem brzmi.

By to czynić, często muszę być stanowcza. Żebym mogła być pewna tego, w co wierzę, jaki mam system wartości i czym się, przede wszystkim, kieruję w codzienności, muszę czasem zdobywać się na bezkompromisowość. Uczę się mówić głośne nie, kiedy uważam, że coś przeczy miłości. Uważam na to, żeby nie podejmować decyzji, które jakkolwiek miały by skrzywdzić kogoś, lub mnie. Dlatego też staram się odcinać od sytuacji, które takim działaniom mogły by sprzyjać. Nie mogę ulegać presji tego, że tak wiele osób dookoła myśli inaczej. Nie powinnam oglądać się na to, że często oceniają rzeczy i sytuacje w zupełnie innych kategoriach. W tym świecie dynamicznie zmieniających się wartości i czasach redefiniowania pierwotnych pojęć oraz podważania znaczenia powszechnie znanych imponderabilii, pierwsze skrzypce zawsze staram się oddać swojemu sumieniu.

Dlaczego? Po co?

Sumienie jest specifyczne. Można go przyrównać do takiego sędziego, który rozlicza nas z naszego postępowania. Jeśli postąpimy wbrew sobie, naszym przekonaniom i przeczuciu, co jest słuszne i dobre, to ono nie da nam spokoju. Będzie nachodzić nas przed snem i w każdej chwili samotności. By upominać się. O zadośćuczynienie, o naprawienie szkód. Domagać się zniam i postawy skruchy, pokory. Z czasem, jeśli będziemy się mu opierać, spowoduje, że zaczniemy mieć siebie dosyć. Nie będziemy w stanie wytrzymać ze swoimi myślami. Wpędzimy się w wir pretensji do samego siebie, zatopimy się w głębokim poczuciu własnej beznadziei i pozbawiamy się możliwości wybaczenia. Sobie, ludziom. Przestaniemy kochać. Siebie i innych. Stracimy orientację i nie będziemi umiei podjąć decyzji, która, zamiast niszczyć, zbuduje coś sensownego.

Lekarstwo na to jest takie oczywiste. Jednak tak trudno je zażyć. Wystarczy jedynie, i aż, pozwolić sumieniu decydować. Zacząć słuchać tego, co ono ma do powiedzenia. Nauczyć się przyjmować wskazówki i rady.

Będzie wymagać to od nas często zatrzymania się w połowie kroku. Powstrzyma nas od podjęcia jakiejś decyzji, bez przemyślenia. Powoli będziemy stawać się świadomi odpowiedzialności za swoje słowa, decyzje i zachowania. Zaczyniemy być rozważniejsi i ostrożenijsi przy podejmowaniu się jakiś działań. Przestaniemy będzieć tempem dyktowanym przez gwałtowne zrywy serca, a damy głos także rozumowi. Będziemy hamować się w sytuacjach, gdy pojawi się w nas poczucie, że jest szansa zrobienia czegoś, czego będzie się mocno żałować. Zdecydowanie zmieni się nasze podejście do ludzi i ogólnie pojętych relacji. Nabierzemy szacunku do siebie, więc także do innych. Będziemy w stanie pochwalić siebie, docenić, a przez to być z siebie zadowolonym. Nieświadomie będziemy pracować nad sobą. Bez przymusu i jakiś reguł, przeciw którym będziemy się buntować.

Wszystko za sprawą jednej decyzji.

Dlatego nie zgodzę się na bycie taką, jaką mogą widzieć mnie wszyscy dookoła. Wolę trwać przy swoim, uparcie i niezmiennie. Bo tylko wtedy będę spokojna, bo będę żyć w zgodzie z samą sobą. Jako osoba ucząca się, codziennie, kochać siebie i innych. Próbująca dawać siebie innym, i także sobie. Usiłująca dbać o życie każdego, bez wyjątku. Mająca szacunek do wszystkich. Szczególnie do siebie samej. Pewna wartości swojej, i innych. Tylko w zgodzie z tym, co uznaję za najwyższe wartości, mogę być sobą. Nieskrępowana niczym. Całkowicie szczera. Ciesząca się z bycia w miejscu, w którym aktualnie się znajduję.

Autentyczna. Gotowa, by trwać przy swoim. Przy swojej wierze. Przy swoim życiu. Przy sobie.

Nie zadowalają mnie podróbki. Pozory. Fałsz. Nie ma dla mnie rzeczy wartej tego, żebym straciła swoją gotowość kochania. Wszystko, co powoduje, że działam wbrew sobie, tylko mnie pozbawia czegoś. Jakakolwiek akceptacja ogółu, aprobata jakiejś decyzji przez grupę, szersze uznanie w społeczeństwie lub cokolwiek innego, co pozornie dadzą mi inni, nie uciszy tego szeptu sumienia. Jeśli ono się odezwie, z tonem nagany, oznacza, że właśnie straciłam część siebie. To zdecydowanie nie jest tego warte.

Jedyne, o co powinniśmy dbać w stu procentach. Nasz najcenniejszy i jedyny skarb. Świecka i Boska świętość. Nasze życie. Nasze serce. Nasze szczęście. Nierozerwalnie złączone.

JESTEM WIERZĄCA

Dlaczego wierzę? Gdzie leży źródło moich przekonań?

Dzisiaj mam w głowie jeden obraz. Dzisiaj on może, choć odrobinę, przybliżyć moje spojrzenie na religię. Dzisiaj właśnie on wydaje mi się słuszny. Dzisiaj ja się w nim odnajduję i go rozumiem. Za to dzisiaj, jutro i wczoraj, dokładnie ta, wiara trzyma, trzymała i będzie mnie trzymać przy życiu. Umacniać moje kroki na ziemi i zarazem unosić odrobinę ponad powierzchnię codzienności. W przyszłości da mi szersze spojrzenie na poprzednie dni. Tak wiele razy pozwolała mi patrzeć wczoraj w perspektywie jutra. Przypomina mi o stałości i zmienności. Bezruchu i pędzie. Moja wiara, sama w sobie, jest tak niedoskonała, chwiejna, niepewna. Dla mnie, tak niezrozumiała, niepojęta, budząca we mnie tyle wątpliwości. Podnosząca w mojej głowie tyle kwestii, zadająca mi tyle pytań, na które nie znam odpowiedzi. Jest ona, zarazem, tak potrzebna, budząca taką wrażliwość i tęsknotę. Wyjaśniająca i dająca same znaki zapytania. Zapraszająca by zanurkować…

Biorę głęboki wdech, otwieram oczy. Otwieram serce. I zanurzam się. Co widzę pod powierzchnią wody?

Obserwacji naszego życia możemy dokonać z dwóch różnych układów. Jeden z nich jest w spoczynku. Stały i pewny. Nie do poruszenia. Początek zaczepiony jest w jednym punkcie czasoprzestrzeni. To w nim prawa zostały ustalone i w nim pozostają niezmienne. Jest to układ, który istniał przed nami. Będzie trwać nadal, nawet, jeśli my przeminiemy. W nim czas może być definiowany wyłączenie jako interwał. On sam nie ma on początku, ani końca. Przestrzeń obejmuje wszystkie możliwe miejsca. Te po ludzku wyobrażalne i te całkowicie niepojmowalne. W nim, jako jedynym możliwym układzie, można znaleźć się w całkowitym bezruchu. Wobec tylko tego układu definiujemy, czy coś się porusza. Bo on we wszechświecie został unieruchomiony.

To w Nim odnajdzie się Poruszyciela. Tam jest początek i koniec. Tam została ustalona prawda. Jedna decyzja, a wszystko inne zostało wprawione w ruch.

Układy poruszają się ruchem przyspieszonym. Każde nasze życie jest pewnym nieinercjalnym układem odniesienia. Patrzymy wyłączenie z centrum naszego układu, ponieważ na stale jesteśmy przyczepieni do jego początku. To w nim zasady potrzebują poprawki, dodatkowych równań, pewnych wyprowadzeń i często obszernych wyjaśnień. W nim czas, mający jawny początek, wydaje się płynąć innym tempem, względem istnień ludzi dookoła. Każdy dojrzewa, doświadcza, przeżywa, rodzi się, umiera w zupełnie innym punkcie, zdarzeniu. Pędzimy, by ten zegar, w którym sekundy płyną o wiele wolniej, niż w układzie spoczywającym, nie pogrążył nas w beznadziei ulotności naszego życia. Chroni nas od świadomości tego, jak krótkie, kruche i jak nic nieznaczące, wobec całego biegu histori całości, jest nasze życie.

W naszych układach zdarzenia są ograniczone linią świata. Część wydarzeń nigdy nie może wpłynąć na nasze życie, ogromna część nigdy nie będzie skutkiem naszych działań. Tak wiele nie będziemy w stanie przewidzieć, na tak wiele oczywistych wniosków nie wpadniemy. Tak mnoga liczba żyć będzie mogła istnieć w tym samym czasie, jednak nie wniesie ona do naszej codzienności nic. Bo linia świata nie sięga naszego zdarzenia definiowanego jako „teraz”.

W tym niby martwym, cichym, spokojnych, trwającym w niezmienności układzie wszystko jest spójne. Nie ma wyszczególnionego punktu, który nie może zostać dostrzeżony. Nie istnieje zdarzenie, które wymyka się spod Jego oka. On nie mieści się w naszym Wszechświecie. Odnaleźć Go można w tym układzie będącym o jeden stopień wyżej. Jeden krok ponad tym, co normalnie dostrzegamy i doznajemy.

Poznanie tego, że jest coś wyżej wynika z odczuwania. Doświadczania pozorowanej siły, wynikającą z bycia w układzie nieinercjalnym. Jest nią życie. Oddech, świadomość, intelekt, wolna wolna. Chęć, by doświadczać, smakować, wstawać, dotykać, badać, odkrywać. Pragnienie, by znaleźć swoje miejsce w świecie, zapewnić sobie bezpieczeństwo, odkryć talenty, poznać ludzi. Potrzeba budowania relacji, zaufania, bliskości, wsparcia, akceptacji. Palący głód miłości, wychodzący z nas, gdy jesteśmy malutkimi dziećmi. Wyciągającymi dłonie ku matce. Uspokajającymi się, gdy zostajemy przytuleni do, znanego nam, rytmu bicia serca rodzicielek. Słuchający głosów, które mówiły do nas, gdy byliśmy jeszcze nienarodzeni. Ale już zostaliśmy poczęci. Już zostało w nas obudzone życie. Powołanie.

To prawo, niby niezbywalne i nadane od urodzenia, jest poddane poprawkom. Przejście z układu do układu zmienia nasze spojrzenie, rozumienie i pojmowanie. Modyfikacja wynika z decyzji ludzi, momentu dziejowego, przeszłości, która już się zdarzyła i przyszłości, która prawie na pewno się wydarzy. Przyczynia się do tego także nasza nieświadomość, niewiedza, zaniedbanie. Często nie podejmujemy się odpowiedzialności za swoje życie i wybory. Pewien determinizm życia oraz skutki działań nas, społeczeństwa nagina nasze spojrzenia na to, co najbardziej naturalne, zdrowe. To coś, powołujące nas do życia, zostaje pozbawione części zapasów tlenu, przez co zostaje utrudnione oddychanie.

W naszym życiu doświadczamy tej pozorowanej siły, gdy codziennie rano otwieramy oczy i wstajemy z łóżka. Powolne poznawanie jej działania umożliwia dostrzeżenie jej częściej, niż moglibyśmy się tego spodziewać. To ona pozwala nam wybaczać, mimo ran zadanych przez nienawiść. To ona unosi nas ponad to, co nas może zabić, przeprowadza nas przez miejsca marte i pozbawione życia. To ona opatruje, złamane brakiem miłości, serca. Ona powołuje nas do odpowiadania na nienawiść miłosierdziem. Przez nią nie potrafimy odpłacić się tym, co wcześniej przyszyło nasze serce kulami przykrości i strachu, smutku i rezygnacji. Ta pozorowana siła mówi: uśmiechnij się, żyj. Daje siłę, by otrzeć łzy cieknące po twarzy. Napędza jeszcze bardziej nas samych, otwierając oczy na możliwości każdego dnia, każdej chwili, każdej najmniejszej sekundy. Pozwala rozwijać talenty. Uczy kochać.

Pozorna… Nieistniejąca? Niedająca się zmierzyć? Nierealna? Wyimaginowana?

Dla nas ludzi, wydaje się ona abstrakcją. Czasem czujemy jej skutki. Odrzucając wiarę, przyjmujemy życie, świadomość jako coś stałego w naszym układzie. Wierzymy zegarowi, który definiuje „świat” jako taki, mający początek w momencie naszego narodzenia, a kończący się wraz z kresem naszego życia. Zatrzymujemy się w układzie, którego punkt zerowy to my sami. Więc skupiamy się wyłącznie na sobie. Naszymi decyzjami zaczyna rządzić egoizm i pragnienie nadania sensu naszej egzystencji. Wydaje nam się, że kochanie wyłącznie siebie wystarczy, a nakarmienie swojego głodu to jedyny cel życia. Przestaje nas interesować szersza perspektywa. Nie decydujemy się na wyjrzenie dalej, poza horyzont kreślony przez czubek własnego nosa. Zadowalamy się półśrodkami, które zostały zmienione na skutek przemieszczenia się ze świata idei. Może boimy się światła, które miało by odebrać cieniu naszego życia rację bytu? Rozświetlając ściany projekcji może okazać się, że wszystko zniknie? Całe pozory, wyobrażenia, brak głębi?

Szukając Boga, wiary zaczynamy szukać tych rzeczy, które rzucają cienie. Nie boimy się, że my znikniemy, bo okaże się, że jesteśmy realni. Namacalni. Z duszą i ciałem. Ciałem, które jest przyszyte do układu przyspieszającego. Duszą, które ma swoje miejsce w układzie niezmiennym. Stałym. Ona nieustannie woła w nas o to, byśmy poznali ją i jej źródło. Byśmy zaczęli pytać o dzisiaj, jutro, wczoraj. Szukali całości, patrzyli na całość i poznawali całość.

Melodie wygrywane na cymbałach naszego tchnienia, niech nie będą pozbawione miłości. Bez miłości faktycznie jesteśmy puści, martwi. Zatraceni i zgubieni.

SPOJRZENIE

Czasem te jedno spojrzenie wystarczy. Dla prawie każdego nie znaczyło by ono nic. Wyjątkiem jest tylko dwójka ludzi, którzy je ze sobą wymienili. Ukradkowe, związało ich silną nicią tajemnicy. Przekazane zostały słowa, które nie mieszczą się w słownikach, bo zostały stworzone na potrzebę tylko tej jednej chwili. Sekundy, które wygrywają pełną napięcia melodię. Aura bliskości aż drży od ciepła oddechu obydwojga. Wyłącznie razem, nigdy osobno. Dezorientacja, wywarta przez to wszystko, wprawia w zakłopotanie.

W bezczynności chwila przemija. Coś tak niezwykłego staje się czymś nie do odratowania. Utracone bezpowrotnie. Z serca rozlega się niemy krzyk, świadomy marności doświadczenia. Jest on pełen rozpaczy i strachu. Próba ucieczki od tęsknoty skazana jest na niepowodzenie. Atak fali goryczy niszczy coś tak pięknego. Zbudowanego w sekundzie wyobrażeń, mającego fundamenty w nadziei na dalszy bieg wydarzeń, podpartego siłą emocji i zabezpieczonego niepewnością możliwych nieporozumień.

Inicjatywy brak, więc tracimy. Co? Kogo? Dlaczego?

W głowie te wydarzenia zostają zatrzymane w czasie. Przeciągnięte. Wyobraźnia kreśli „możliwe” scenariusze. Takie, które nigdy się nie ziszczą. Przerysowane. Dyktowane jedną myślą: „chcę”. „Tęsknię”. „Pragnę”. Tajemnice skrywane w nas. Niewyjawiane nikomu, przenoszą nas w te miejsca, dzielone wyłącznie z jedną osobą. Wymyślone punkty spotkań. Tam kontunuujemy tę grę. Nikt nie powstrzymuje kolejnej rundy naszej zabawy.

Powstają nowe korytarze labiryntów. Sceny cechują się coraz większą zawiłością. Wchodzimy głębiej. Działamy celowo tak, że gubimy orientację. Coś nas zaprasza do tego, by się w tym zatracić. W chwili, sekundzie, pragnieniu, tajemnicy, niepewności. Adrenalina nakręcająca nas samych, serce dziko galopujące, urywany oddech, który w końcu zostanie odebrany – bliskością.

Tylko…

To nie jest zabawa. Człowiek nie jest rzeczą. Relacje nie są dyktowane naszym chcę i nie chcę. Prawdziwa bliskość nie wynika z życzenia zaspokojenia siebie. Tajemnica związku nie jest podszyta niepewnością i niewiadomymi, ale właśnie znanymi tylko tej dwójce ludzi faktom. Razem nie jest budowane na ulotnych sekundach. Gwałtowne zrywy serca nie uciszają niepewności. Nie da się odnaleźć trwałości w szalonych decyzjach czy chwilowych aktach walki o podtrzymanie intymności chwili. To nie znaki, nie flirty, nie gry, nie pozory, nie zakodowana mimika, nie uśmiechy zdradzające, że jeszcze tyle o sobie nie wiecie.

Spojrzenie porozumienia to nie zrozumienie. Ukradkowość nie wprowadza w skrytość bliskości. Ulotność chwili nie łączy nas w dalszych, możliwych do wydarzenia się, momentach.

Za łatwo można pomylić „relacje” z narkotykami. „Budujemy” takie, które budzą w nas dziki głód braku obecności kogoś, zamiast nakarmić nas na potencjalny czas rozłąki. Tęsknota, umacniająca bliskość, zamienia się w szalony i destrukcyjny pęd za czyjąś osobą. Jak w labolatorium, wciskamy guzik, byle dostać ten bodziec. Nakarm, napój, nasyć.

To nie droga. To nie zabawa. To nie nasze wyobrażenie. To odpowiedzialność.

MAŁOŚĆ

Czasem człowieka dopada małość jego życia. Małość sensu jego istnienia, jego miejsca na tym świecie, jego siły i zasięgu działania. Małość mikroskopijności zmian wywartych przez przeżycie kolejnego dnia, jako ciągu logicznych, spójnych wydarzeń nazywanych egzystencją. Budzi to lęk, zagubienie, złość, poczucie bezsilności.

Zaczynamy się wtedy mierzyć z pytaniami – czy da się coś z tym zrobić? Czy można sprawić, by ten nierówny podział dóbr na ziemi, nie był tak wyraźnie zarysowany? Czy da się zgasić w ludziach nienawiść, żądze władzy i posiadania czy kontrolowania, które pchają do wojen, bitw, starć, rozłamów? Czy jest możliwe przebaczenie i uzyskanie przebaczenia, pomimo kłótni, wieloletnich waśni, odmiennych stanowisk? Czy istnieją jakiekolwiek płaszczyzny porozumienia dla ludzi stojących na dwóch, zupełnie różnych, biegunach postrzegania jakiejś sprawy? Czy da się w sobie wyrobić postawę, która pomimo wyrywającej się z serca niezgody lub sprzeciwu, nie pozwala na obrażanie, bezsensowne krytykowanie, psychiczne ataki czy manipulację?

Czy są metody, by zaleczyć rany zadawane brakiem miłości? Czy da się wykarmić wszystkich tych, którzy teraz nie mają, kiedy my mamy za dużo? Czy da się kochać, szanować, pomagać?

Kiedy zrozumiemy, że egoizm nigdy nie sprawi, że pokochamy siebie i swojego życia? Że dyktowane nim zachowania nigdy zaprowadzą nas do upragnionego raju zwanego szczęście? W momencie, gdy my się bogacimy, ale ktoś inny ubożeje, sumienie odzywa się i przypomina, że każda akcja pociąga za sobą reakcję.

Sytuacje, gdy dbamy wyłącznie o własne interesy, odebrają naszej ocenie szerszą pespektywę. Nie potrafimy dostrzec, że mimo chwilowego stanu zadowolenia, na mecie wyścigu staniemy sami. Spełnienie nagrodą i bogactwem, które zostanie nam wręczone, nie znajdzie źródła ujścia przez brak możliwości podzielenia się tym wszystkim z kimkolwiek bliskim, bo przecież nikt nie został w trakcie biegu wliczony w czyjś sukces. Wszystkie chwile, gdy zwracamy uwagę wyłącznie na swoją osobę, powodują, że ludzie patrzą na nas z rezerwą i trzymają do nas znaczny dystans. Nie można zbudować bliskiej, wręcz, ośmielę się powiedzieć, jakiejkolwiek sensownej relacji, kiedy staramy się wejść w nią z nastawieniem „ja jestem w centrum”, „tylko ja się liczę”. Słuchaj o mnie, zachwycaj się mną, chwal mnie, pomagaj mi, dawaj mi poczucie bliskości, zaspokajaj, przytulaj, kochaj, pocieszaj. W tej relacji jesteś tylko ty sam. Ty i Twoje potrzeby, które nigdy nie zostaną spełnione, bo nikt nie pojawi się obok. Każdy będzie trzymany poza murami zamku, wzniesionymi przez egocetryzm i pychę.

Budowanie fortun, stawianie sobie pałaców, gromadzenie bogactw – to wszystko okaże się niczym. Wszystko zostanie zweryfikowane w momencie, gdy twoje życie będzie się kończyć. Wszystkie wspaniałe budowle, budowane na fundamentach pragnienia zaspokojenia wyłącznie własnych potrzeb runą jak domy budowane na piasku. Zalane falami samotności, bezsensu, żalu, wyrzutów sumienia, tęsknoty, nieuchronności tego, co ma nadejść. W tej chwili nic nie będzie mogło przywrócić ludzi, których się odrzuciło czy zraniło swoim postępowaniem. Zabraknie czasu, by wyjednać sobie przebaczenie. Sumienie zacznie krzyczeć tak głośno, wspomnienia zaczą przesuwać się tak szybko i wyraźnie. Serce pozostanie niewzruszone wobec prób znieczulenia i uciszenia. Pokaże swoją naturę i prawdę o pragnieniach, myślach. Nic też nie zgasi przerażenia wobec tego, co było ani strachu przez tym, co będzie.

Małość życia, które może być zgaszone jak zapałka. Czasem jedna decyzja innej osoby, jeden nierozważny ruch, jedna akcja dyktowana emocjami, jedno nieprzemyślane słowo, jeden nieodpowiedni gest może zaważyć na wszystkim, co defniuje czyjąś codzienność. Czas, którego nie można cofnąć. Życzenia, by naprawić to, co się zniszczyło. To wszystko często nie przywróci niczego. Niesprawiedliwość w tym, że czyjeś życie od pierwszych sekund jest zdeterminowane przez czyjąś osobę, moment dziejowy, miejsce urodzenia, zdrowie. Czynniki całkowicie niezależne i niepodlegające naszej woli powodują, że na starcie możemy być za kimś daleko w tyle, od początku pozbawieni jakichś możliwości. One wszystkie definiują nasze postrzeganie, przeżywanie, doświadczanie, perspektywy, ścieżki i późniejsze decyzje.

Małość w świadomości, że to zmiany rządzą naszym życiem. Że każdej następnej doby nasze ciało jest o jeden dzień starsze, nasz umysł o jeden dzień mądrzejszy, historia życia o jeden dzień dłuższa, serce nadwyrężone o pracę stu tysięcy uderzeń. Cudowny, wyższy gatunek ludzki mający wolną wolę, mogący podejmować decyzje, a jednak podlegający życiowemu determinizmowi przypadku, może przeznaczenia, wpływom innych, odpowiedzialności za siebie i za każdego człowieka dookoła.

Świadomość tego, jak świat wygląda. Wiedza jak wiele można zmienić i jak bardzo, pomimo tego, będziemy trwać w marazmie i stagnacji. Małość sensu naszego działania, bo w głowie zasiane jest pewne przekonanie, że nie można w żaden sposób wpłynąć na bieg wydarzeń rzeczywistości.

Może część z nas z lęku przed tą małością szuka uznania, sławy. Marzy o światowej karierze. Pragnie za wszelką cenę pozostawić po sobie ślad. Stara się wkroczyć w obszary, gdzie człowiek zyskuje realne, silne wpływy. Sytuacje, które dają nam możliwość realnego oddziaływania na ludzi, gospodarkę, władzę, psychikę. Stan, kiedy można wytyczać nowe szlaki, kreaować nowe postawy do życia, uczyć nowych idealogii, malować nowe postrzeganie świata, wskazywać na dotąd niedoceniane wartości. Ktoś może chce mieć znaczenie, pragnie widzieć rezultaty swoich działań, nie godzi się na małość swojej egzystencji. Popęd jest niezmiernie silny, zaspokojenie głodu bycia kimś popycha ku niewyobrażalnym czynom…

Czuję tę małość wobec świata. Ale wiem, jaką wielką ma one wartość, dopiero gdy spojrzy się bliskim osobom w oczy. Kiedy wejdzie się w miejsca, które łączą te mikroskopijne światy ludzkich egzystencji i dostrzeże się te życiodajne źródła – relacje, uśmiechy, uczucia, gesty. Dopiero z chęcią otwarcia się na miłość, dzielenia się dobrem i nadzieją wzbudzi się w nas wiara – w sens tego, że oddychamy, że zostaliśmy obdarowani, że możemy się dzielić. Mamy wybór: możemy chcieć walczyć z małością wobec wszechświata, albo odnaleźć wielkość w swoim życiu, gdzie każdy jest największym skarbem, który może kroczyć po ziemi.

CZUĆ

Jak wyjaśnić bycie wrażliwym? Odczuwanie wszystkiego tak intensywnie? Przeżywanie emocji tak silnie?

Jak kojarzy nam się wbijanie igły na kilka milimetrów pod skórę (by np. zmierzyć cukier)? Dla większości jest to jedynie szybka akcja, zdecydowany, krótki ruch. Układ nerwowy dostaje jeden, gwałtowny impuls, który jest natychmiast przekazany do mózgu. Po to, by za sekundę zapomnieć, pójść krok dalej, zacząć przeżywać następujące zaraz po tym chwile. Rana prawie natychmiast zaczyna się goić, krew przestaje od razu lecieć. Sytuacja staje się przeszłością. Nie ma co rozpamiętywać, prawda?

Co by się stało, gdyby to spowolnić? O ile zmieni się odczuwanie tego, jak igła stopniowo, skrupulatnie przebija kolejne mikrometry skóry? Jak odmienne będzie przeżywanie sytuacji, gdy pojawi się świadomość, że kolejne komórki są rozrywane, naturalny układ jest naruszany, coś jest niszczone i oddzielane od siebie? Kiedy wiadomo, że coś jest nie tak? Że dzieje się coś, co nie jest naturalne. Co więcej, twoja uwaga nie jest skupiona wyłącznie na tobie. Przyglądasz się temu, kto wbija tę igłę. Dostrzegasz ile wysiłku ten ktoś wkłada w swoje działanie. Przez obserwację uczysz się czyjejś twarzy, rozszyfrowujesz mimikę, odczytujesz emocje, poznajesz zamiary, zgadujesz motywacje. Twoje spojrzenie jest wzbogacone o obraz środowiska, o osoby. Czucie jest podbite faktem tego, że wiesz. Dlaczego, po co, jak, co się dzieje i jak może to zmienić ciebie, innych.

Codziennie biernie obserwujesz jak ludzie wbijają sobie te igły. Lub tobie. Ból ludzi staje się twoim bólem. Złośliwość wymierzona w kogoś, zostaje także nakierowana w ciebie. Moment słabości i poddanie obezwładnia nie tylko ofiarę ataku, ale także ciebie. Nie potrafisz zamknąć oczu, nie możesz przestać współodczuwać, nie jesteś w stanie przestać stawiać się w syuacji innych ludzi i wizualizować sobie tego, jak ich stan musi obecnie wyglądać.

Nie umiesz stać się obojętny. Nie chcesz ani nie masz siły, by przespieszać czas, tak aby te krótkie akcje były, faktycznie, tylko drobnym ukłuciem szpilką. Nie potrafisz przejść do porządku dziennego z tym, że przez działanie czynnika zewnętrznego i przez jakąś decyzję o zapoczątkowaniu ruchu, coś, w czyimś ciele zostało naruszone.

Często w takich chwilach jesteś skłonny odciągnąć kogoś spod pola rażenia i samemu przyjąć pocisk. Nie potrafisz znieść tego, że ty jesteś cały, niezadraśnięty, a inni cierpią. Nie radzisz sobie z bezsilnością wobec niesprawiedliwości. Masz ochotę krzyczeć na ludzi, żeby przestali się krzywdzić. Nie umiesz znieść widoku łez, krwawych słów niszczących psychikę, działań przepełnionych egoizmem.

Po prostu czujesz. Wszystko dookoła. W spowolnionym tempie. Dostrzegasz motywy i szlaki, które doprowadziły do danej sytuacji. Obserwujesz skutki działań i decyzji. Przewidujesz jaki będzie dalszy rozwój sytuacji. Domyślasz się, jak rany zadane teraz, będą się odzywać w przyszłości. Są niby niewinne, niby od razu się goją.

Tylko dlaczego niektórzy w pewnym momencie stają się tak osłabieni? Niezdolni do walki? Przez te kilka kropelek krwii, które poleciały z mikroskopijnej, niegroźnej rany? Zapominamy, że mała ilość pomnożona razy dużą liczbę ran daje pokaźną objętość. Stąd brak.

Tak. Rodzi się wewnętrzny bunt. Tak silny, że mógłby burzyć ściany i mury. System moralny osób wrażliwych jest osadzony na fundamentach nie do ruszenia. Nie ma wyjątków, nie ma okoliczności łagodzących, nie zwolnienia, nie ma forów. Wóz albo przewóz. Surowi stróżowie prawa. Trenujący do upadłego, wypominający każde potknięcie. Dążący do perfekcji. Tak zachowują się wobec siebie.

Wobec innych? Wyrozumiali i gotowi wybaczać. Patrzeć jak na człowieka, a nie podmiotów wypełniających tylko zbiór nakazów i zakazów. Chcący dawać nadzieję, gotowi porozmawiać i nie ocenić. Skłonni pochylić się nad problemem, pokazać inną drogę i uspokoić. Powiedzieć, że nie wszystko jest stracone. Gotowi kochać, nawet jeśli inni nie chcą. Nie oceniać, nawet jeśli wszyscy inni to robią. Dawać, mimo że inni chcą tylko brać.

NA JUŻ

Na już, teraz, w tej chwili. Dostać odpowiedzi, zadać pytania, wysłać wiadomości, spotkać się, zrobić coś, wypowiedzieć, przelać na papier. Bez zastanowienia, bez zdefiniowanego celu, bez spokoju. Bez harmonii z samym sobą. To wszystko działa jak narkotyk. Zostajemy postawieni w sytuacji, że muszę, bo inaczej…

Właśnie. Czy musisz? Czy może jest coś kryjącego się za tymi nękającymi pragnieniami? Czy przypadkiem to wszystko, co teraz tak bardzo wysuwa się na pierwszy plan, nie jest wyłącznie przykryciem czegoś o wiele poważniejszego, głębszego, bardziej złożonego? Może te proste działania: mów, pisz, działaj są zintegrowane z jakimś wewnętrznym, nieoczywistym systemem? Z czymś tak bardzo skompliowanym, połączonym tak mnogą liczbą kabelków, zasilana z tak wielu źródeł, mająca ujście w tak wielu miejscach?

Czasem trzeba po nitce, do kłębka przejść każdy podsystem, by zrozumieć mechanizm. Pochłania to dni, tygodnie, miesiące, lata. Wszystko po to, by zrozumieć istotę tego, co nas wprowadza w jakiś stan. Pora skończyć pytać czemu coś męczy, a zacząć zastanawiać się dlaczego to nurtuje akurat ciebie.

Pora na test. Weryfikacje, czy na prawdę jest tak mało czasu na naszą odpowiedź na oddziałujący bodziec? Czy jakiś stymulant powienien skutkować w natychmiastowym efekcie? Czy coś musi na nas tak wpływać?

„Cóż Ci mam uczynić?”

To pytanie zawsze mnie zatrzymuje w pół kroku. Diabelnie skutecznie weryfikuje sensowność użalania się, próśb, przeżywania emocji tak intensywnie. Zmusza do zastanowienia. Pozwala spojrzeć na coś z dystansu. Na ile to, co teraz wydaje nam się konieczne do życia, w perspektywie dalszych dni pozostanie tym tlenem, bez którego nie jest możliwe oddychanie? Czy to, o co tak usilnie prosimy teraz, jutro będzie tak samo skutecznie rozwiązawać problem? Czy zmiany, których tak niecierpliwie upatrujemy, są daleko- czy krótkowzroczne? Czy odpowiedzi, które tak chcemy poznać znajdą teraz zrozumienie? Czy w danej chwili stanięcie z prawdą, twarzą w twarz, będzie możliwe?

„Cóż Ci mam uczynić?”

Gdzie leży problem? Stwierdzenie faktu, że jest źle, zauważenie, że coś jest nie tak, jest bardzo ważne. Jednak nie chodzi o to, by wyłącznie artykułować, że coś jest źle. Samo zapętlanie się w wirze negatywnych emocji nigdy nie pomogło. Należy zacząć szukać, rozumieć. Spróbować znaleźć rozwiązanie. W jaki sposób można zaradzić trudnościom, co trzeba zrobić, że wyjść z danej sytuacji? Co pozwoli zatamować tą kaskadę emocji? Dlaczego zapora, która pękła, stała się felerna, czemu puściła? Do kogo się zwrócić, żeby ją naprawić?

Czy w ogóle wiemy jaką wagę ma to, o co tak często prosimy? Czy mamy dosyć odwagi, by to przyjąć, zadbać o to, pielegnować, pozwalać się rozwijać? Czy jesteśmy gotowymi na to, że otrzymamy żywy, trójwymiarowy obiekt, a nie wyłącznie płaski obraz czy plan? Że rzeczywistość nie jest kreślona tymi samamy kolorami, które malują ideały w naszej głowie? Czy jesteśmy gotowi na niespodziewany rozwój sytuacji, to że jakaś droga zostanie otwarta, nie spowoduje tego, że będzie ona się pokrywać ze szlakami skrupulatnie nanoszonymi na mapę naszych pragnień?

Czy gdy spotkamy się z tym, co tak długo wyczekiwaliśmy, nie powiemy przypadkiem : to za szybko. To dla mnie za dużo. To jednak nie dla mnie. Nie dam rady…

Wydarzenia, odpowiedzi, pomoc, rozwiązanie – wszystko, co zostaje nam dane, niesie ze sobą cholernie dużą odpowiedzialność. Za siebie, za powierzone nam osoby, zadania i wiedzę. Świadomi, nie mamy wytłumaczenia na to, dlaczego nie zrobiliśmy tego, co mogliśmy. Gdy mieliśmy szansę przewidzieć skutki, mieliśmy szerszą gamę wyboru – to my będziemy ręczyć za swoje decyzje i zachowanie, słowa i gesty, działania i marazm w podejmowaniu akcji.

To wszystko będzie nie tylko darem, ale także brzemieniem.